Voor deze wandeling zijn we vertrokken vanaf de parkeerplaats van Roompot vakantiepark Lunsbergen, gelegen net buiten Borger. De route hadden we thuis al via Topo Nederland Mapsource van Garmin gemaakt. Toch hebben we de route onderweg deels aangepast. Zo hebben we in het begin het rondje rondom het Lunsven toegevoegd aan de wandeling. Volgens de GPS was er een pad om het ven, echter al snel was het pad niet meer te vinden. Het was even goed opletten, want herfstbladeren en natte mos zorgden voor enige gladheid. We zijn toch doorgegaan en halverwege het ven kwamen we weer op een wandelpad terecht. In het water waren mooie weerspiegelingen zichtbaar. Terug bij het begin van het Lunsven hebben we de route weer opgepakt. Een lang recht graspad omgeven door de geelgekleurde bladeren van de bomen. Hier zijn we iets langer rechtdoor gegaan, omdat het via de computer uitgekozen pad een smal ruiterpad bleek te zijn. We wandelen verder door het bos, waar zowel sparren als loofbomen staan. De route brengt ons bij een van de vele hunebedden in dit gebied. De vondsten uit dit hunebed kun je tegenwoordig bekijken in het Hunebedmuseum in Borger. Bij het Hunebedmuseum vindt je ook het grootste hunebed van Nederland. Hoewel er een bankje staat en we best even willen pauzeren, zijn we vanwege de koude wind toch verder gelopen. Het pad loopt nu langs enorme velden met graszoden, deze worden hier gemaakt voor het plaatsen van gras in je tuin. De kans is aanwezig dat je op het zandpad ook ruiters tegenkomt. Na een klein stukje fietspad verandert het bos in een meer open gebied met diverse vennetjes. Je wandelt midden in het Drouwenerveld. We zien steeds meer wandelaars met kinderen en het is al snel duidelijk waarom; hier is o.a. het Broomkroonpad, een attractie waarbij je omhoog klimt en tussen de toppen van de bomen loopt. Meer informatie hierover vindt u op de website www.staatsbosbeheer.nl. Op weg naar het bezoekerscentrum Houtvester Kuhn huis lopen we over een zogenoemde keienweg. Deze veldkeien zijn tijdens de ijstijd meegevoerd vanuit Scandinavië. Tijdens het omspitten van de grond voor de bosaanplant kwamen ze rond 1930 tevoorschijn en zijn vervolgens gebruikt om de zandwegen te verharden. We wandelen verder en al gauw kom je haast niemand meer tegen. We wandelen over een breed pad langs een groot veengebied tot de GPS aangeeft dat we rechtsaf moeten. Maar waar? Het blijkt een zeer smal pad te zijn tussen, dat enigszins verstopt ligt. Zoals je op de kaart ziet, hadden we ook rechtdoor kunnen gaan, maar dit is veel leuker. Wandelen over smalle bospaadjes dwars door het bos, dat is gewoon heerlijk. Even later steken we de doorgaande weg over en wandelen we om het Meindertsveen heen. Het landgoed Meindertsveen kenmerkt zich door de vochtige stukken hei en de vennen. Het uitgestrekte heideveld bevat ook een stuwwal, zichtbaar door de hobbel in het veld. Nog een keer krijgen we het lastig, de GPS geeft aan dat we rechtdoor moeten lopen tot aan de Stroetendijk en dat doen we ook, alhoewel het pad moeilijk zichtbaar is. We denken dat het laatste stukje naar de Stroetendijk niet vaak meer gelopen wordt, aangezien het helemaal begroeid is en je over een greppel heen moet om bij het fietspad te komen. Achteraf hadden we beter het pad naar links kunnen volgen en iets later rechtsaf gaan. Via het fietspad komen we weer uit bij de parkeerplaats van het bungalowpark en genieten in het restaurant van een heerlijke warme chocomel met appeltaart.
Verder lezen “Drenthe, rondwandeling boswachterij Gieten-Borger, 13 km” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
Het laatste weekend van oktober nog even een weekendje weggeweest naar Roompot vakantiepark Lunsbergen in Borger, Drenthe. Aangezien je pas vanaf 15 uur kunt arriveren, zijn we onderweg gestopt in Zeegse voor een mooie rondwandeling door het gebied van de Drentsche Aa. We hebben de auto nabij Golden Tulip Hotel Drenthe geparkeerd, maar een andere goede parkeermogelijkheid is in Gasteren. Deze wandeling hebben we thuis op de computer bedacht middels het programma Topo Nederland Mapsource van Garmin. Dat was erg leuk om te doen, vooral omdat je dan niet gebonden bent aan vaste wandelroutes en je dus je eigen bijzondere route kunt verzinnen. Wel moet je opletten dat je niet per ongeluk een hoogtelijn aanziet voor een wandelpaadje.
We verlaten de weg en lopen al snel over een zandpad langs een heideveldje. Daarna duiken we de bossen in, waar een op dit moment verlaten terrein ligt van kampeervereniging Mooi Zeegse. Het smalle bospaadje komt uit bij een breder pad, die deels door het bos en deels langs de rand van het bos gaat met aan de andere kant de weilanden en het riviertje Schipborgsche Diep. Na het bos lopen we tussen de weilanden door en komen dichter bij het riviertje, welke we via een bruggetje oversteken. Je volgt vanaf nu een deel van het Pieterpad. Na een kronkelpad door het bos komen we uit bij een vlonderpad en niet veel later wandelen we over de Gasterse Duinen, een bijzonder gevarieerd heide– en stuifzandgebied op een dekzandrug, ingeklemd tussen 2 stromen van het Drentsche Aa stroomdal. Aan het einde van dit heideveld treffen we een hunebed aan, een mooie plek om even te pauzeren. Ook de Schotse Hooglanders vinden het hier gezellig, zij staan op enige afstand heerlijk te grazen. Na een kleine kilometer komen we aan in Gasteren, waar we gehoopt hadden een pannenkoek te kunnen eten, echter in tegenstelling tot de openingstijden op de website, was Pannenkoekenboerderij Brinkzicht gesloten. Gelukkig hadden we zelf nog genoeg eten bij ons en net buiten het dorp hebben we op een bankje onze lunch genuttigd. Een pad voert ons langs de open velden naar een bos, waar wegens onderhoud en herstel van de natuur een flink aantal bomen gekapt zijn. Op dit gedeelte zagen we meerdere roofvogels. We steken het Oudemolensche Diep over en volgen afwisselend een fietspad en een wandelpad tot we bij een weg aankomen. Hier nemen we het zandpad door het bos, waarbij we langs enkele mooie huizen, verscholen tussen de bomen, lopen en zo keren we terug naar Zeegse. Een mooie wandeling vol herfstkleuren door een prachtig natuurgebied.
Verder lezen “Rondwandeling door het Drentsche Aa Nationaal Park, 13 km” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
In augustus/september 2009 hebben wij de GR 70 in Frankrijk gelopen, ook wel bekend als Le chemin de Stevenson / Stevenson trail. We zijn hiermee in de voetsporen getreden van Robert Louis Stevenson, die deze tocht in 1878 met zijn ezelin Modestine heeft gemaakt. Zijn tocht ging van Le Monastier sur Gazeille naar St Jean du Gard, wij zijn vanuit de pelgrimsstad Le Puy en Velay vertrokken voor deze lange afstandswandeling van circa 250 km. De route gaat door een afgelegen en mooi landelijk landschap: akkervelden, weilanden, heidevelden, bergen, riviertjes, bossen, gehuchtjes en dorpjes. Je wandelt over voetpaden, karrensporen, bospaden, kleine weggetjes en oude veetrekpaden.
Als je nog nooit eerder een trektocht hebt gemaakt, is de GR 70 zeer geschikt om mee te beginnen. Voor de overnachtingen onderweg hebben we gebruik gemaakt van gites d’étape, chambre d’hotes, hotels en een weekendje rust in een stacaravan.
Voor meer informatie (reisverslag, etappes, overnachtingsmogelijkheden, faciliteiten onderweg etc.) kun je hier terecht.
GD Star Rating
a WordPress rating system
Wandelknooppunt Oosthuizen is het beginpunt van verschillende wandelingen, zowel voor een klein ommetje als voor een lange wandeling. Voor deze wandeling hebben we 2 routes gecombineerd, namelijk de “Kijk over de Kogenroute” en de “Waterlingroute”. LET OP: honden zijn niet toegestaan. Route is niet mogelijk van 15 maart tot en met 15 juni in verband met het broedseizoen. Op weg naar Beets wandel je langs de weilanden van de Kleine Koog. De Kogen, die in dit gebied liggen, zijn ontstaan toen er in de Middeleeuwen dijken landinwaarts werden aangelegd en niet direct aan de vloedlijn. Het land tussen de zee en de dijken moest bij stormvloeden de kracht van de golven breken. De meeste buitendijkse gronden, Kogen genoemd, liggen inmiddels wel achter dijken. Via een bruggetje kom je in Beets, waar een kerk staat uit de 15e eeuw. Voor informatie en bezoekmogelijkheden: www.kerkbeets.nl. Vlak na Beets wandelen we via de weilanden in de polder Beetskoog richting Oudendijk. Diverse hazen zien we heerlijk in het rond rennen, het lijkt wel tikkertje en haasje over! De route gaat verder naar het Dieselgemaal Beetskoog. Hier staat een picknicktafel, dus een goede plek om even te lunchen. Het gebouw van het gemaal Beetskoog stamt uit 1877. Tot 1931 pompte dit stoomgemaal het water vanuit de polder naar de Schermerboezem en overbrugde een hoogteverschil van ongeveer twee meter. Van mei tot oktober kunt u iedere eerste zaterdag van de maand het werkende gemaal bezoeken (11.00 – 16.00 uur). Over de grasdijken vervolgen we onze wandeling richting het IJsselmeer en Schardam, waar we de Noordersluis passeren. Niet veel later nemen we een zijpad naar het IJsselmeer en lopen vlak langs het water door het natuurgebied Oosterkoog. Bij de dijk aangekomen heb je een mooi uitzicht over de diepgelegen Etersheimbraakpolder (6 meter onder zeeniveau). Hier vindt u ook het bezoekerscentrum en molen De Breek (geopend zaterdag en zondag van 10.00 – 18.00, zie voor verdere gegevens www.debreek.com). Na de molen begint het leukste gedeelte van de route. Op de weg terug naar Oosthuizen ga je dwars door de weilanden, over houten bruggetjes en tweemaal met een pontje de brede sloten over. De pontjes moet je zelf naar de overkant trekken. Een leuke ervaring voor jong en oud!
Verder lezen “Polder rondwandeling Oosthuizen — IJsselmeer, 15 km” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
Een goede parkeergelegenheid voor deze wandeling vonden we tegenover Boshuis Drie (horeca) en het daarachter gelegen natuurkampeerterrein van Staatsbosbeheer. De wandeling gaat meteen het Speulderbos in. Dit is één van de oudste en mooiste bossen van Nederland. Het bos schijnt een paradijs te zijn voor edelherten, (roof)vogels, dassen en wilde zwijnen, echter wij zijn ze niet tegengekomen. Het Speulderbos wordt ook wel ‘het bos van de dansende bomen’ genoemd. Dit komt doordat de stammen in de nevel lijken te bewegen. Het asfaltweggetje wordt al snel een zandweg door het bos. Op een gegeven moment slingert het 2-sporenpad richting de Ermelosche Heide. Hoewel dit ook een militair oefenterrein, hebben we er niets van gemerkt. Na het oversteken van 3 brede zandbanen en een fietspad komen we op de heide. De route brengt ons naar eenzame berk. Dit punt noemt men de Paalberg, het hoogste punt in de omgeving (44,2 m). Vlak voor een bosje gaan we rechtsaf richting een fiets/wandelpad. Na circa 1 km steken we de drukke, maar overzichtelijke N302 over. Na het pad door het bos wandelen we over een weggetje langs een aantal houtsingels. Via een slingerpaadje komen we bij het landgoed Leuvenum. Onderweg niet alleen maar bos en heide, maar ook weilanden en maisvelden. Via een mooie brede laan lopen we naar het kasteel van Staverden. Het kasteel is niet te bezoeken, maar je mag wel door de tuinen wandelen. Vlak bij het kasteel zijn ook enkele tafels en banken, een prima plek voor een lunchpauze. We wandelen verder door het witte hek van het Geldersch Landschap en komen op het Landgoed Staverden. Hier steken we 2 stroompjes over, waaronder de Staverdense beek. De wandeling gaat verder over het Speulderveld, een lang recht pad over de heide. Na Speuld wandelen we door het bos weer terug naar Boshuis Drie. Bij restaurant Boshuis Drie kunt u vervolgens genieten van de traditionele Veluwse gastvrijheid.
Verder lezen “Rondwandeling Veluwe (Drie, Speuld, Leuvenum), 18 km” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
De laatste 3 nachten van onze vakantie verbleven wij in het Monasterio Lluc, gelegen in the middle of nowhere in het berggebied Serra de Tramuntana. Via de website www.lluc.net kun je alles lezen over de geschiedenis. De belangrijkste bezienswaardigheid is de Zwarte madonna, La Moraneta, maar ook de Cami del Misteris, een soort kruisweg, het museum en de botanische tuin zijn de moeite van het bezoeken waard. Overdag zijn er vele dagtoeristen, maar aan het eind van de middag keert de rust terug en geniet je van de rust, ruimte en stilte. Het Monasterio Lluc is het belangrijkste klooster op Mallorca voor pelgrims, maar zeker ook voor wandelaars. Hiervandaan kun je vele wandelingen maken, maar toch hebben wij gekozen voor een spectaculaire wandeling die start bij het Embalsa de Cúber. Dit stuwmeer is aangelegd voor de drinkwatervoorziening van Mallorca.
Nadat we de auto geparkeerd hadden liepen we eerst langs het meer tot aan de stuwdam. Tussen de bergen door daalden we via een steile afdaling over een ruig en stenig pad af. Eenmaal beneden liep het pad langs de waterpijplijnen door de Torrent d’Almadrà. Op deze wandeling is het raadzaam om een zaklamp mee te nemen, aangezien je door 5 tunnels wandelt. De eerste tunnel levert geen problemen op, bij de tweede moet je op het eind opletten voor je hoofd, in de derde is halverwege een “raam”, de vierde is meer een rotsboog dan een tunnel en de vijfde kan op het eind een beetje modderig zijn. Het kan zijn dat er 3 euro betaald moet worden, echter wij hebben niemand gezien, maar hou er wel rekening mee.
Via een breed pad dalen we verder de vallei in, alvorens weer te gaan klimmen naar de Refugi de Tossals Verds. Het berggebied heeft plaatsgemaakt voor een landschap vol met olijfbomen, je kunt zien dat ze hier al jaren staan. Na de Refugi klimmen we zigzaggend door een bosgebied langs hellingen waar vroeger het land werd bewerkt, je ziet overal nog van die stenen muurtjes. Het uitzicht onderweg is prachtig. De ruines Cases Velles des Tossals links van de col op 707 meter, stellen niet veel meer voor. Eindelijk wandelen we weer eens een stukje vlak en we volgen de bordjes richting Font des Noguer. Het pad loopt parallel aan de de torrent des Prat, een droogstaand stroompje. Onderweg zien we een geit op een tak in de boom staan , heerlijk snoepend van de hoogste bladeren in de boom. Een laatste klimmetje naar Coll des Coloms, 808 meter, alvorens we weer licht afdalen tot de Canaleta, een aangelegd waterkanaal. De laatste kilometers langs de Caneleta zijn vlak en zo komen we weer terug bij de auto. Neem op deze prachtige en afwisselende wandeling voldoende eten en drinken mee, want je komt niets tegen. Wij hadden aan 3 liter water per persoon net genoeg!
In de gallery treft u nog meer foto’s aan. Verder lezen “Wandeling Tossals Verds, 12 KM, Mallorca” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
De wandeling Muntanyes d’Arta in het Nationaal Park Peninsula de Llevant hebben we gevonden in een brochure van www.infomallorca.net. Het was even zoeken naar de juiste startplaats, maar uiteindelijk kwamen we via een zijweg van de Carretera d’Arta a l’ermita de Betlem bij de Parking de s’Alqueria Vella (bij oude boerderij). Op het moment dat we onze wandelschoenen aantrokken, kwamen er 3 brandweerauto’s aan. Voor de zekerheid maar even gevraagd of er ergens een bosbrand was, maar dat was niet het geval. Zij hadden daar afgesproken voor een bijeenkomst. Een rechte lange brede grindweg (1,5 km) gaat van S’Alqueria naar de ruïnes van Es Verger. Bij Es Verger, op een hoogte van circa 300 meter, kijken we richting de zee, die we in de verte zien liggen. Onze volgende grindweg (3 km) zien we ook, gelegen tussen de rotswand Ses Murades aan de rechterkant en bergtopjes aan de linkerkant. Deze weg is 3 km lang en bracht ons naar de Albarca Houses. Het was niet duidelijk of deze huizen nog bewoond zijn, maar er liepen wel schapen rond. Hier is ook een herberg, namelijk Refugi de s’Alzina. Een prima plek om een even een rustpauze te nemen. Er was nu niemand aanwezig in de herberg, maar na reservering kun je hier wel overnachten. Hiervandaan daalde de weg, met af en toe een klimmetje, richting de kust en het blauwe water van de Middellandse Zee. Bij het strandje (de mooiste van het Llevant National Park) is nog een herberg, Refugi de s’Arenalet. In de schaduw hebben we hier onze lunchpakket gegeten. Vanaf deze herberg begon een steile klim. Tot aan de Ets Oguers Refugi ging het nog over een breed pad, maar daarna ging de route over een smal bergpaadje. Achterom kijkend had je prachtige uitzichten over zee en de omgeving, waar we zojuist vandaan kwamen. Op een gegeven moment zag je in de verte de Puig de Sa Tudossa liggen. Op deze 450 meter hoge top staan radiomasten. Op ongeveer 10 km hadden we in de gaten dat het aantal kilometers (volgens de brochure 14 km) niet juist kon zijn. Dit was even een tegenvaller, aangezien het erg warm was. Uiteindelijk bleek de route 18 km lang te zijn. Gelukkig ging de route op het laatst weer dalend naar het beginpunt. Het was een mooie wandeling met prachtige uitzichten, alleen iets langer dan vooraf gedacht!
Verder lezen “Montañas d’Artà, 18 Km, Mallorca” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
Met de huurauto, al in Nederland geregeld bij Sunny Cars, via Alcudia en circa 4 km na Mas Pal/Bon Aire naar het beginpunt gereden. Hier hebben we de auto geparkeerd vlak voor het startpunt Campament de la Victoria. De route begint met een klim naar de Col de ses Fontanelles, 163 m, om vervolgens af te dalen over oude voetpaadjes in de Fonyanelles Vallei (hoogteprofiel heeft slechts een kleine afwijking van circa 5 meter, dus redelijk nauwkeurig). Aangezien je enkele keren de rivierloop kruist, is deze route bij regen of na heftige regenval niet aan te raden. Nu, eind mei, stond hij helemaal droog. Je komt vervolgens bij een bosweg, die stijgt naar Coll Baix, 128 m. hier is een onbemande schuilhut met daarbuiten een tafel met bank, zeer geschikt voor de lunchpauze. Zelfs een toilet is aanwezig. hiervandaan kun je het voetpad naar zee nemen, je komt dan terecht bij het Platja des Coll Baix, alleen te voet of per boot te bereiken. Dit hebben wij niet gedaan, aangezien er nog een pittige klim voor ons lag. Het zigzag-pad brengt ons naar boven en om de top van de Talaia d’Alcudia te bereiken is het nog 5 minuutjes extra klimmen. Op de top, 446 m, staat nog een oude toren, een refugi en uitkijkpost. Deze was bemand om eventuele bosbranden direct te kunnen melden. het lijkt me een eenzame job, dus heb ik even een praatje met hem gemaakt. Ondertussen hield hij wel het gebied in de gaten. Dit jaar (2009) was er al 1 brand geweest, maar hij verwacht er in de zomer wel meer. Een dalend bospad brengt ons bij de Ermita de la Victoria, hier is ook een restaurant met terras en zeezicht, picnicplaatsen en een grote parkeerplaats. Mocht je dus je auto niet in het begin kunnen parkeren, dan kun je hier ook de route beginnen. Door het bos wandelen we via een klein bospaadje terug naar de auto. Een mooie en afwisselende wandeling, die zeker de moeite waard is!
In de gallery treft u nog meer foto’s aan.
Verder lezen “Talaia d’Alcudia via Ses Fontanelles, 11 Km, Mallorca” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
Vanuit ons hotel Viva Blue hadden we uitzicht op het nationaal park S’Albufera. Om hier te gaan wandelen was een goede binnenkomer. Weinig tot geen hoogteverschillen. De route begon bij het informatiecentrum, waar ook een natuurfototentoonstelling was. Je hebt wel een permit nodig, echter voor individuele bezoekers is die gratis. De wandeling zelf was door de lange rechte paden een beetje eentonig, er kwam soms geen eind aan, maar de natuur was wel mooi. Vooral de vele vogels, zoals eenden, meerkoeten, futen, zilverreigers en nog een aantal waarvan ik de naam niet weet. Ook kwamen we (wilde) paarden tegen, die lekker aan het pootje baden waren in het water, evenals een aantal koeien. Zelfs een kalfje lag heerlijk in het zonnetje te genieten. In de gallery treft u nog meer foto’s aan. Verder lezen “Nationaal park S’Albufera, 11 Km, Mallorca” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
Deze route zijn we begonnen aan de rand van Roosendaal, echter hier is geen echte parkeerplaats. Beter is het om in Schijf te starten, daar is wel parkeergelegenheid. De route gaat zowel over verharde rustige weggetjes als over bospaden. Onderweg zie je veel boerderijen met paarden, maar je komt ook langs heidegebieden. De Rucphense heide wordt op werkdagen nog gebruikt voor militaire oefeningen. In Schijf is horeca aanwezig, dit is het kleinste dorp van de gemeente Rucphen. Op een gegeven moment kom je op de grensstraat, de route gaat rechtsaf, echter als je 5 stappen naar links gaat, dan ben je in België. Onderweg kom je langs het Rozenven, waar tijdens een goede winter op geschaatst kan worden. Het gebied rondom het Rozenven is gevarieerd: loofbos, naaldbos, gemengd bos, wieden en akkers, heide, ven en houtwallen. Deze heide wordt begraasd door een kudde Kalmthoutse schapen. (hoogteprofiel klopt helaas nog niet).
Verder lezen “Vennenloop (Roosendaal/Schijf), 21 km” »
GD Star Rating
a WordPress rating system
Loading ...
